Αντιλαμβανόμαστε ότι το σήμερα που ζούμε δεν είναι σταθερό και βαδίζουμε σε ένα κινούμενο διάδρομο। Οι απαισιόδοξοι θα πουν: το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια μας। Οι συγκρατημένα αισιόδοξοι θα επαναλάβουν την ηρακλείτεια ρήση: "τα πάντα ρει"। Το σκηνικό φαίνεται να αλλάζει, ξεκινώντας από το πολιτικό, οικονομικό και φτάνοντας στο διαπροσωπικό। Η ανασφάλεια των ανθρώπων ενδέχεται να ανατρέψει κάθε είδους προγραμματισμό, ακυρώνοντας κάθε αναφορά στο μέλλον, προσωπικό ή εργασιακό। Μήπως όμως έτσι συνειδητοποιήσουμε το ανθρώπινο πεπερασμένο των ορίων μας και τη μικρότητά μας σε σχέση με το παγκόσμιο μεγάλο। Η μάχη μοιάζει μάλλον με γιγαντομαχία: Εμείς σίγουρα δεν είμαστε ούτε θεοί, ούτες Γίγαντες είμαστε άνθρωποι ή Άνθρωποι। Σίγουρα θα πληγωθούμε και καθένας μας θα αναζητήσει τότε τον άλλον, γιατί το άτρωτο βρίσκεται μόνο στην ψυχή μας। Το ερώτημα θα ξανατεθεί: πόλεμος ή έρωτας। Τα αποθέματά μας βρίσκονται στην προσφορά। Παραθέτω και την
άποψη της ειδικού «Φαίνεται όμως, ότι κάποια από τα οφέλη της κοινωνικής υποστήριξης προέρχονται για την ακρίβεια από τη φροντίδα που δείχνουμε εμείς προς τους άλλους» εξηγεί η ειδικός।
Ζούσαμε σε πλάνη και πιστεύαμε ότι με τα χρήματα που τώρα τα χρωστάμε θα ήμασταν μεγάλοι, κυκλοφορώντας με τα μεγάλα αυτοκίνητα και αγοράζοντας πληθωρικά αντικείμενα। Όπως και στην τέχνη η αφαιρετικότητα αποκαλύπτει την αλήθεια στην έκφραση। Τέρμα οι μύθοι: δεν υπάρχουν Γίγαντες। Υπάρχουν Άνθρωποι σε διαστάσεις ανθρωπιάς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου