Η γλώσσα της ηλεκτρονικής επικοινωνίας εκφράζει τη ζωντάνια της γλώσσας μας;

http://www.tovima.gr/media/article/?aid=432211
Αυτή η γλώσσα είναι κώδικας κωδικοποιημένος από σύμβολα (αριθμούς, ξενικές κομμένες λέξεις...). Είναι "i-γλώσσα"΄, η οποία όμως είναι μακριά από την ουσιαστική επικοινωνία. Σήματα στέλνουν οι νέοι αλλά δεν εκφραζονται.

Η βία κατά των γυναικών: μια ανείπωτη αλήθεια

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4675502
Η βία δεν έχει φύλο, ούτε τελικά εποχή: η καταπίεση και η πίεση που υφιστάμεθα σήμερα στην καθημερινότητά μας φαίνεται να εκπαιδεύει πολλούς στην αναπαραγωγή της. Ακόμη και η σύγχρονη τέχνη φέρνει τη βία σε εικαστικό αντικείμενο. Οι γυναίκες ανεξάρτητες αλλά ανυπεράσπιστες μπροστά στη βία. Δε θέλω να κατασκευάσω θύματα αλλά η γυναίκα ζει και σήμερα στο φόβο μιας επίθεσης, ακόμη και λεκτικής  

Εθελοντές στην Εκπαίδευση

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=112677613
Ενθαρρυντικές πρωτοβουλίες για όσους κοιτάμε λίγο πιο ψηλά από την τσέπη μας...

"Ψωμί, παιδεία, ελευθερία"

Το αίτημα από το Πολυτεχνείο έχει απήχηση ξανά στις ψυχές μας. Οι περιορισμοί μας είναι υλικοί και πενυματικοί-ηθικοί. Η εξέγερση των φοιτητών γίνεται εξέγερση αγανακτισμένων πολιτών. Η απειλή είναι καθημερινή: διωκόμαστε για φρονήματα που πρόδιδαν την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα. Το κράτος του φόβου ξαναδομείται, μόνο που οι μηχανισμοί που ασκούν την τρομοκρατία δεν είναι μόνο εσωτερικοί αλλά και εξωτερικοί. Τιμωρούμαστε για παραπτώματα άλλων και πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες για παραλείψεις άλλων. Μην μας πυροβολείτε, φωνάζουμε ξανά. Είμαστε αδέλφια σας: όμως το τανκς μπαίνει και δεν διακρίνεται το πρόσωπου που χάνεται κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή η αδιάκριτη εκτέλεση είναι τρομακτική. Πρέπει να ενωθούμε ξανά και να διεκδικήσουμε με τον προσωπικό μας αγώνα μια ποιότητα εκπαίδευσης, την ελευθερία της σκέψης μας και την εργασιακή μας ανεξαρτησία.

Ποιος είναι άτρωτος;

Αντιλαμβανόμαστε ότι το σήμερα που ζούμε δεν είναι σταθερό και βαδίζουμε σε ένα κινούμενο διάδρομο। Οι απαισιόδοξοι θα πουν: το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια μας। Οι συγκρατημένα αισιόδοξοι θα επαναλάβουν την ηρακλείτεια ρήση: "τα πάντα ρει"। Το σκηνικό φαίνεται να αλλάζει, ξεκινώντας από το πολιτικό, οικονομικό και φτάνοντας στο διαπροσωπικό। Η ανασφάλεια των ανθρώπων ενδέχεται να ανατρέψει κάθε είδους προγραμματισμό, ακυρώνοντας κάθε αναφορά στο μέλλον, προσωπικό ή εργασιακό। Μήπως όμως έτσι συνειδητοποιήσουμε το ανθρώπινο πεπερασμένο των ορίων μας και τη μικρότητά μας σε σχέση με το παγκόσμιο μεγάλο। Η μάχη μοιάζει μάλλον με γιγαντομαχία: Εμείς σίγουρα δεν είμαστε ούτε θεοί, ούτες Γίγαντες είμαστε άνθρωποι ή Άνθρωποι। Σίγουρα θα πληγωθούμε και καθένας μας θα αναζητήσει τότε τον άλλον, γιατί το άτρωτο βρίσκεται μόνο στην ψυχή μας। Το ερώτημα θα ξανατεθεί: πόλεμος ή έρωτας। Τα αποθέματά μας βρίσκονται στην προσφορά। Παραθέτω και την

άποψη της ειδικού «Φαίνεται όμως, ότι κάποια από τα οφέλη της κοινωνικής υποστήριξης προέρχονται για την ακρίβεια από τη φροντίδα που δείχνουμε εμείς προς τους άλλους» εξηγεί η ειδικός।

Ζούσαμε σε πλάνη και πιστεύαμε ότι με τα χρήματα που τώρα τα χρωστάμε θα ήμασταν μεγάλοι, κυκλοφορώντας με τα μεγάλα αυτοκίνητα και αγοράζοντας πληθωρικά αντικείμενα। Όπως και στην τέχνη η αφαιρετικότητα αποκαλύπτει την αλήθεια στην έκφραση। Τέρμα οι μύθοι: δεν υπάρχουν Γίγαντες। Υπάρχουν Άνθρωποι σε διαστάσεις ανθρωπιάς!